Οι άνθρωποι της αβύσσου

Ο τίτλος του παρόντος άρθρου υπήρξε και τίτλος βιβλίου του Τζακ Λόντον. Σε εκείνο το βιβλίο ο Αμερικάνος συγγραφέας (δημιουργός του Ασπροδόντη και του Καλέσματος της Άγριας Φύσης) περιγράφει τις συνθήκες ζωής των εξαθλιωμένων φτωχών ανθρώπων στο Δυτικό Λονδίνο στις αρχές του προηγούμενου αιώνα.

Δυστυχώς έναν αιώνα μετά και αφού η ανάπτυξη της τεχνολογίας έχει επιτρέψει στον άνθρωπο να ταξιδεύει και να εξερευνεί το διάστημα, παρόλα αυτά ακόμα και στον σημερινό αιώνα οι εικόνες που περιγράφει ο Τζακ Λόντον είναι ζωντανές και υπαρκτές.

Είναι δίπλα μας. Μπορεί να εθελοτυφλούμε και να προσποιούμαστε ότι δεν τις βλέπουμε, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν. Παρατηρείς ανθρώπους οι οποίοι σκυμμένοι πάνω από τους κάδους απορριμμάτων αναζητούν λίγη τροφή. Ταλαιπωρημένες ανθρώπινες υπάρξεις οι οποίες μη έχοντας στέγη, οργανώνουν την ζωή τους, εκτεθειμένοι στις εκάστοτε καιρικές συνθήκες. Αυτά είτε τα αγνοεί ένα μέρος των συμπολιτών μας, είτε όταν αναδεικνύονται συνοδεύονται με μια ξενοφοβική και ρατσιστική λογική.

Άνθρωποι διαφόρων εθνοτήτων, από διάφορες προελεύσεις κουβαλώντας ο καθένας την δική του πολιτιστική και πολιτισμική κουλτούρα βρίσκονται και ζουν στην χώρα μας, αναζητώντας την ευκαιρία να ζήσουν μια διαφορετική ζωή.

Άνθρωποι από το Ιράκ, το Αφγανιστάν, την Παλαιστίνη και από διάφορες άλλες χώρες διαβαίνουν τον ελλαδικό χώρο, όχι για να επισκεφτούν τα μουσεία και να δουν τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, ούτε για να δουν την νυχτερινή ζωή της Μυκόνου, αλλά αποχωρίζονται την πατρίδα τους γιατί οι συνθήκες ζωής στις χώρες τους είναι πια τραγικές, πρόκειται για χώρες οι οποίες έχουν καταστραφεί από τους πολέμους σε κάποιους από τους οποίους και η ελληνική κυβέρνηση είχε συνδράμει, μετατρέποντας τους σε οικονομικούς μετανάστες.

Ενώ λοιπόν οι κυρίαρχοι του πλανήτη με την συνδρομή των εκάστοτε ελληνικών κυβερνήσεων, έχουν κάνει αφόρητη την ζωή αυτών των ανθρώπων στις πατρίδες τους, και τους αναγκάζουν να μεταναστεύσουν, οι ίδιες αυτές κυβερνήσεις θεσπίζουν σιδερένιους νόμους όσον αφόρα την μετανάστευση…Και έτσι παρατηρούμε πλήθη από ταλαιπωρημένες περιπλανώμενες υπάρξεις σε ένα πλανήτη χωρίς διαβατήριο…

Είναι απαραίτητο και αναγκαίο να σταθούμε δίπλα σε αυτούς τους ανθρώπους. Αν η θεσμικά συγκροτημένη πολιτεία μεριμνούσε για τις συνθήκες ζωής και τους όρους ύπαρξης αυτών των ανθρώπων δεν θα πέθαιναν από την πείνα, δεν θα αρρώσταιναν από κρυοπαγήματα, δεν θα εμφανιζόταν το παραμικρό φαινόμενο μικροκλοπών.

Οι οικονομικοί μετανάστες αποτελούν το πιο εξαθλιωμένο και καταπιεσμένο κομμάτι της διεθνούς τάξης των εργαζομένων. Απέναντι στην λογική του ατομισμού και της διαίρεσης των καταπιεσμένων, εργαζόμενων και μη, μαζών που προωθούν οι κυρίαρχοι αυτού του κόσμου πρέπει να υψώσουμε την διεθνιστική μας αλληλεγγύη σε κάθε «κολασμένο της γης».

Οι αιτίες που δημιουργούν την μετανάστευση είναι κοινωνικές και οικονομικές, ο δρόμος μέσα από τον οποίο περνά η λύση για την αποτροπή του φαινόμενου της μετανάστευσης είναι η υπέρβαση του ισχύοντος κοινωνικού και οικονομικού συστήματος, το οποίο χωρίς πολέμους και εντεινόμενη κοινωνική ανισότητα δεν μπορεί να επιβιώσει.

ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΛΙΓΟΙ

Ποίημα του Γιώργου Μακρή το 1950,
Αναδημοσίευση από το τελευταίο βιβλίο του Λεωνίδα Χρηστάκη
"δεν υπάρχουν Τα Εξάρχεια, στην ιστορία στο χάρτη στην ζωή"

ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΛΙΓΟΙ


Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι
τρελοί της γης
με την φλογισμένη καρδιά και τα έξαλα μάτια.
Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές
και οι τραγικά ερωτευμένοι.
Χίλιοι ήλιοι μας κυλούνε μέσα στο αίμα μας
κι ολούθε μας κυνηγά το όραμα του απείρου.
Η φόρμα δεν μπορεί να μας δαμάσει.
Εμείς ερωτευτήκαμε την ουσία του είναι μας
και σ΄όλους μας τους έρωτες
αυτήν αγαπούμε.
Είμαστε οι μεγάλοι ενθουσιασμένοι
κι οι μεγάλοι αρνητές.
Κλείνουμε μέσα μας τον κόσμο όλο
Και δεν είμαστε τίποτα σε αυτόν τον κόσμο.
Οι μέρες μας είναι μια πυρκαγιά
κι οι νύχτες μας ένα πέλαγο.
Γύρω μας αντηχεί το γέλιο των ανθρώπων.
Είμαστε οι προάγγελοι του χάους.


Γιώργος Μακρής (1950)